Shqiptarët sot nuk vuajnë nga mungesa e informacionit, por nga shpërqendrimi i vëmendjes. Në një kohë kur pagat, pensionet dhe kushtet e punës përcaktojnë cilësinë e jetës, vëmendja kolektive shpesh rrëshqet drejt videove banale, ku ngjyra e flokëve dhe forma e thonjve marrin më shumë klikime sesa e ardhmja ekonomike e një familjeje.
Rrjetet sociale kanë kthyer të parëndësishmen në spektakël dhe të rëndësishmen në sfond. Ato ushqejnë një kulturë ku argëtimi i shpejtë mbizotëron mbi reflektimin, ku emocioni i çastit fiton ndaj faktit dhe analiza humbet përballë banalitetit. Kështu, ndërsa publiku argëtohet, vendimet që ndikojnë drejtpërdrejt jetën e tij merren pa zhurmë dhe pa rezistencë.
Kjo nuk është thjesht çështje shijeje personale; është një krizë qytetare. Një shoqëri që nuk informohet për problemet reale e humb aftësinë për të reaguar, për të kërkuar drejtësi dhe për të mbrojtur interesat e veta. Heshtja përballë padrejtësive ekonomike dhe sociale nuk lind nga paqja, por nga lodhja dhe shpërqendrimi.
Ironia qëndron në faktin se kurrë më parë nuk ka pasur kaq shumë burime informacioni, por kurrë më parë nuk ka pasur kaq pak vullnet për t’i dëgjuar. Kur lajmi serioz shihet si “i mërzitshëm” dhe budallallëku si argëtim, shoqëria nis të humbasë busullën morale dhe intelektuale.
Në fund, çmimi i këtij shpërqendrimi nuk paguhet me klikime, por me paga të ulëta, pensione të pamjaftueshme dhe punonjës të pambrojtur. Dhe ndërsa sytë mbeten te ekrani për gjëra të kota, realiteti vazhdon të vendosë fatet e përditshme pa u pyetur askush
