Nga Vladimir Muçaj
Nisja e sesionit të ri parlamentar të vitit 2026 u shënua, fatkeqësisht, jo nga ide të reja apo alternativa serioze politike, por nga rikthimi i një opozite të vjetër në mendësi, e zhurmshme në formë dhe e varfër në përmbajtje. Seanca e parë e Kuvendit u inaugurua me ulërima, kacafytje dhe kaos verbal, një skenar tashmë i konsumuar, që dëshmon se kur shterojnë idetë dhe bie pesha politike, zhurma shndërrohet në mjetin e vetëm të opozitarizmit.
Kjo sjellje nuk është as spontane dhe as e rastësishme. Ajo përfaqëson një model opozitar të trashëguar, të mbetur peng i protagonizmit personal dhe i një opozitarizmi të tipit Gaz Bardhi, ku përplasja zë vendin e debatit dhe retorika agresive zëvendëson argumentin. Në mungesë të një vizioni alternativ për vendin, opozita zgjedh të prodhojë tension artificial, duke e trajtuar Parlamentin më shumë si arenë për shfryrje politike sesa si institucion kushtetues të përfaqësimit.
Në këtë kontekst, zhurma e Gaz Bardhit ndaj pranisë dhe rolit të Belinda Ballukut në Kuvend është politikisht e pakuptimtë dhe taktikisht e gabuar. Një politikan që pretendon zgjuarsi dhe maturi duhet, së pari, të lexojë drejt raportet e forcës brenda kampit të tij dhe, së dyti, të presë zhvillimet politike dhe penale që rëndojnë mbi figurat kyçe të aleatëve të tij, përfshirë Sali Berishën, Fatmir Mediun e çështje të tjera të hapura që ende kërkojnë përgjigje para drejtësisë.
Së dyti, faktet elektorale janë kokëforta dhe nuk mbulohen me britma parlamentare. Në zgjedhjet e 11 majit, Gaz Bardhi, si drejtues politik i Partisë Demokratike në Qarkun Fier, përballë Belinda Ballukut si drejtuese politike e mazhorancës, pësoi një humbje të rëndë. Rezultati prej vetëm katër mandatesh për PD-në në atë qark përbën një nga humbjet më të thella të viteve të fundit dhe një përgjegjësi direkte politike për drejtimin dhe strategjinë e ndjekur.
Së treti, përpara se të artikulojë sulme personale në sallën e Kuvendit, Gaz Bardhi duhet të kujtojë qëndrimet e tij publike ndaj Sali Berishës në periudhën e konfliktit të brendshëm për vulën e Partisë Demokratike. Deklaratat e asaj kohe, të bëra “me hunj” politikë kundër lidershipit historik të PD-së, mbeten pjesë e arkivit politik dhe dëshmojnë një luhatshmëri që e dobëson moralin e sotëm opozitar.
Në përfundim, sesioni i ri parlamentar kërkon përgjegjësi institucionale, ide të reja dhe debat politik serioz. Opozita nuk mund të ndërtojë besueshmëri publike duke ricikluar zhurmën, konfliktin dhe figurat e konsumuara. Pa një reflektim të thellë mbi humbjet, gabimet dhe kontradiktat e brendshme, opozitarizmi mbetet thjesht një shfaqje kaotike, e paaftë për të ofruar alternativë qeverisëse dhe për të përmbushur rolin kushtetues që i takon.
