Një vështrim i thjeshtë në rrjetet sociale mjafton për të kuptuar një realitet shqetësues: vetëm rreth 2% e përdoruesve shprehin realisht një opinion të formuar, ndërsa shumica ose mjaftohet me një “pëlqej”, ose qëndron indiferente, pa u përfshirë në debat.
Një pjesë tjetër, po aq e dukshme, përfshihet në komente, por shpesh pa kuptuar çfarë po shkruan. Gabimet drejtshkrimore, mungesa e argumentit dhe gjuha e varfër nuk janë thjesht detaje teknike; ato pasqyrojnë një rënie të thellë të nivelit arsimor dhe kulturor.
Kjo situatë tregon se rrjetet sociale nuk janë më hapësira të mendimit kritik, por pasqyra e një shoqërie ku mendimi zëvendësohet nga reagimi, debati nga ofendimi dhe informacioni nga thashethemi.
Indiferenca është po aq e rrezikshme sa padituria. Një shoqëri që nuk reagon, nuk pyet dhe nuk kërkon llogari, gradualisht humbet ndjeshmërinë ndaj së vërtetës dhe drejtësisë.
Arsimi nuk po krijon më mendim kritik, por thjesht diploma. Modelet publike shpesh promovojnë zhurmën dhe jo dijen, ndërsa rrjetet sociale shpërblejnë sensacionin, jo thellësinë. Në këtë realitet, fjalën nuk e ka më ai që di, por ai që bërtet më fort.
Nëse shoqëria vazhdon të ushqehet me sipërfaqe dhe jo me përmbajtje, rënia e vlerave nuk do të jetë një rastësi, por një pasojë e pashmangshme. Rikthimi i respektit për dijen, për gjuhën dhe për mendimin kritik nuk është luks, por një domosdoshmëri për të mbijetuar si shoqëri.
© NeoAlb
