Vendimi 4 me 4 i Gjykatës Kushtetuese për çështjen Balluku nuk solli vetëm një situatë të pazakontë juridike, por hapi një valë të re gjykimesh publike pa prova, ku media dhe rrjetet sociale morën njëkohësisht rolin e prokurorit, gjykatësit dhe ekzekutorit.
Në vend që debati të përqendrohej te parimet kushtetuese, te ndarja e pushteteve dhe te procedura ligjore, vëmendja u zhvendos te fyerjet, mllefet dhe akuzat e pabazuara, të cilat u përhapën me shpejtësi në studiot televizive dhe në rrjetet sociale.
Në shënjestër u vendosën zëvendëskryeministrja Belinda Balluku dhe kryeministri Edi Rama, të cilët u sulmuan me gjuhë urrejtjeje dhe akuza për abuzime me tendera, të lidhura me vepra publike si Tuneli i Llogarasë dhe Unaza e Tiranës, pa asnjë vendim gjyqësor përfundimtar dhe pa prova të konfirmuara.
Në një shtet të së drejtës, faji nuk përcaktohet nga klikimet, komentet apo audienca, por vetëm nga gjykatat. Megjithatë, sot po shohim një realitet ku titujt sensacionalë zëvendësojnë aktet zyrtare, opinioni publik shpallet më i fortë se ligji dhe procesi gjyqësor gjykohet përpara se të nisë.
Ky fenomen është handikapi i një shoqërie që po degradon, sepse shkatërron besimin te drejtësia dhe e kthen debatin publik në linçim kolektiv.
Gjykata Kushtetuese nuk dha as pafajësi dhe as fajësi. Ajo thjesht nuk arriti të krijojë një shumicë vendimmarrëse. Por kjo u interpretua si verdikt politik, duke nxitur edhe më shumë përçarje dhe urrejtje.
Kur media sillet si gjykatë dhe rrjetet sociale si turmë, demokracia dobësohet, sepse ligji zëvendësohet nga perceptimi dhe emocionet.
Një shoqëri nuk matet nga sa fort bërtet, por nga sa respekton procesin ligjor, edhe kur nuk i pëlqen rezultati. Pa këtë respekt, asnjë reformë, asnjë drejtësi dhe asnjë demokraci nuk mund të mbijetojë.
