Gjykata Kushtetuese ka hyrë në histori me një nga formulimet më domethënëse të drejtësisë shqiptare: ajo mori vendim për të mos marrë vendim. Pas një seance maratonë dhe ndarjes 4 me 4 të gjyqtarëve, çështja e pezullimit të Belinda Ballukut nuk u zgjidh në themel, por u mbyll proceduralisht për mungesë shumice.
Në thelb, Gjykata nuk arriti të interpretojë Kushtetutën, por as nuk e rrëzoi vendimin e mëparshëm të Gjykatës së Posaçme. Kjo krijoi një paradoks juridik vetëm në dukje, sepse ligji e zgjidh automatikisht situatën: kur Kushtetuesja nuk arrin shumicë, kërkesa rrëzohet dhe vendimi ekzistues mbetet në fuqi.
Kjo do të thotë se pezullimi i Ballukut nga detyra nuk u anulua, nuk u ndryshua dhe nuk u shfuqizua. Ai thjesht vazhdon, jo sepse Gjykata e konfirmoi, por sepse nuk arriti ta rrëzojë.
Ky moment nxjerr në pah një realitet të rëndësishëm: drejtësia nuk është gjithmonë një “po” ose një “jo”. Ndonjëherë është një heshtje proceduriale, e cila megjithatë prodhon efekt ligjor më të fortë se çdo deklaratë politike.
Në një klimë ku çdo vendim përkthehet në fitore ose humbje politike, ky rast tregon se shteti i së drejtës funksionon edhe kur institucionet nuk arrijnë konsensus. Sepse ligji ka parashikuar edhe këtë skenar: kur gjyqtarët ndahen, vendimi i fundit mbetet në këmbë.
Në fund, ky nuk është një vendim për Ballukun, për Ramën apo për opozitën. Është një provë për sistemin: drejtësia nuk është arenë politike, por mekanizëm kushtetues që funksionon edhe në barazim.
